در این نشست، دکتر فرزاد جهانبین با طرح مفهوم «بعثت عمومی ملت ایران» به تحلیل جامعهشناسانه واکنش مردم پس از شهادت رهبر شهید پرداخت. وی این بعثت را حرکتی فراتر از یک سوگ عاطفی دانست و آن را نشانهای از خودآگاهی جمعی و تبدیل اندوه به کنشی مجاهدانه و مسئولانه توصیف کرد. به گفته او، این پدیده بیانگر بلوغ «فرهنگ سیاسی مشارکتی» در ایران است؛ فرهنگی که در آن مردم با وجود تهدیدات، حضور آگاهانه خود را در صحنه حفظ میکنند. جهانبین همچنین رهبر شهید را نه فقط یک مرجع سیاسی، بلکه مرجعی فرهنگی دانست که با تکیه بر گفتوگو و باور به توانایی تشخیص مردم، به تربیت انسانهای کنشگر و مسئول اهتمام داشت.
در بخش دیگری از این نشست دکتر عبدالله گنجی در سخنان خود بر ویژگی تحلیلی رهبر شهید تمرکز کرد و ایشان را «ابرتحلیلگر» با ذهنی سیستمی معرفی کرد که در تحلیل تحولات بینالمللی دچار خطا نمیشد. وی با اشاره به پیشبینیهای رهبر شهید درباره تداوم مطالبات غرب پس از برجام، تأکید کرد که از نگاه ایشان، چالش غرب با جمهوری اسلامی ماهوی و ناظر به اصل موجودیت نظام است.
دکتر عباسعلی رهبر نیز با تأکید بر قدرت مفهومسازی رهبر شهید، خلق مفاهیمی چون «زنجیره معنایی بعثت ملت ایران و بیداری وجدان بشریت» را از وجوه برجستگی ایشان دانست. وی از «فرهنگ سیاسی نجیبانه» و «تابآوری هوشمند مقاومتمحور» به عنوان چارچوبهایی یاد کرد که در اندیشه رهبر شهید برای ارتقای مشارکت مردمی و استقامت ملی تبیین شده بود.
در ادامه، جناب آقای مسعود رضایی با نگاهی تاریخی به دوران پیش و پس از انقلاب اسلامی، به نقش محدود مردم در ساختار سیاسی پیش از انقلاب و وابستگی به بیگانگان در حوزههای مختلف اشاره کرد. وی سپس نقش امام خمینی (ره) در پایهریزی تحول فرهنگی و روشنگریهای مداوم رهبر شهید انقلاب را در میان مردم، عامل اصلی بیداری و مشارکت سیاسی دانست. به گفته رضایی، تشکیل حزب جمهوری اسلامی و برگزاری جلسات روشنگری با دانشجویان، از گامهای اولیه در ترویج فرهنگ مشارکت سیاسی بود. او همچنین بر تأکید رهبر شهید بر اهمیت «انتخابات حداکثری» و «صیانت از رأی مردم» به عنوان ارکان مشارکت فعال شهروندان در تعیین سرنوشت خود، اشاره کرد. رضایی همچنین به نگاه فراگیر رهبر شهید به نقش مردم در اقتصاد و ساماندهی نیروهای مردمی در ابتدای جنگ تحمیلی نیز اشاره نمود.